Krajem jula 1993. godine u Sarajevu je, nakon višemjesečnog kopanja u najprimitivnijim uslovima, otvoren “Tunel D-B” koji je, u periodu od 1993. do 1995. godine, za grad koji je već trpio žestoku opsadu, značio život.

Tunel je napravljen ispod aerodromske piste i povezivao je dvije teritorije (Dobrinja i Butmir) koje je su bile pod kontrolom Armije Republike Bosne i Hercegovine.

Tunel je dug oko 720 metara, a visok, zavisno od dijela, između 1,5 metara 1,8 metara.

Tunel se u zvaničnim razgovorima Armije RBIH i Ujedinjenih nacija vodio pod imenom “Tunel kojeg nema” i u vremenu opsade je važio za najstrožiju tajnu Sarajeva jer je kroz njega u Sarajevo dolazila hrana, cigarete, oružje…

Tokom 1994. godine kroz tunelom su postavljene šine po kojima su išla niska kolica kako bi prebacivanje robe lakše išlo.

Iste 1994. godine za tunel je saznala Vojska Republike Srpske, koja je po naredbi ratnog zločinca Ratka Mladića, neuspješno pokušavala kopanjem drugog tunela i preusmjeravanjem rijeke Željeznice potopiti jedini zemni spoj grada sa ostatkom svijeta.

Tunel je preživio opsadu rat ali ne i mir. Danas su na određenim pozicijama vlasti u raskomadanoj Bosni i Hercegovini isti oni ljudi koji su je ubijali, a zločinci i dalje hodaju slobodno.

Država nije zaintreresovana za ovu jedinstvenu uspomenu na ubijanje jednog grada, pa je danas u kući porodice Kolar, na isključivo ličnu inicijativu vlasnika kuće postavljena autentična muzejska postavka koja svjedoči o jednom bezumnom vremenu.

Tagovi: Opsada, rat, Sarajevo, sjećanje