Nove cijene ulaznica za obilazak Vijećnice

Vijećnica, Sarajevo

Od srijede 15. jula 2015. godine, sarajevska Vijećnica će osim ponedjeljka biti otvorena za posjete svakim danom u vremenu od 10 do 20 sati.

Vijećnica, Sarajevo
Vijećnica, Sarajevo

Hiljade Sarajlija i njihovih gostiju iz cijelog svijeta je u proteklom periodu posjetilo obnovljenu gradsku ljepoticu – Vijećnicu. Posjetioci imaju priliku obići svečanu aulu, centralno stepenište, galeriju, dvije reprezentativne sale, te Muzej Vijećnice.

Vijećnica, Sarajevo
Vijećnica, Sarajevo

Cijena ulaznice za pojedinačne posjete Vijećnici je sa dosadašnjih 2 BAM povećana na 5 BAM, za grupne posjete (više od 10 osoba) 4 BAM po osobi. Za učenike, studente, penzionere i osobe sa invaliditetom 3 BAM. Cijena ulaznice za grupne posjete učenika, studenata, penzionera i osoba sa invaliditetom iznositi će 2 BAM po osobi. Djeca starosti do šest godina ne plaćaju kartu.

Iz Gradske uprave Sarajeva kažu da je zbog velikog interesovanja i zahtjeva građana, u narednom periodu moguće vjenčati se u Vijećnici.

Bentbaša

Brana na Bentbaši (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)

Bentbaša se nalazi na samom ulazu u Sarajevo iz pravca Pala. U vrijeme nastanka grada na Bentbaši su bili smješteni Isa-begovi mlinovi i menzilhane (gostionice).

Bentbaša (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)
Bentbaša (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)

Rijeku je na Bentbaši nekada premošćivala ćuprija od jarećih mijehova, koju je naručio Omer-paša Latas. Potom, 1793. godine, izgrađen je drveni most, koji je služio za vađenje drvenih balvana, koji su spuštani u Paljansku Miljacku i rijekom transportovani do grada. Tomrukčije – trgovci drvetom – vadili su ih iz vode na Bentbaši i prodavali.

Most na Bentbaši (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)
Most na Bentbaši (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)

Po dolasku Austro-Ugarske Bentbaša dobija nešto urbaniji izgled, a 1884. godine je tu izgrađeno kupalište. Gradnjom auto-ceste prema Kozijoj ćupriji, probijen je današnji tunel i izgrađena Narodna banja, koja je otvorena 20. jula 1902. godine.

Bentbaša (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)
Bentbaša (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)

Opjevana u mnogim pjesmama i sevdalinkama, Bentbaša je nekad imala razvijen društveni život. Nekada se tu, u Hadži-Šabanovoj kahvi, na dva nivoa s terasom na stubovima iznad vode, uz ples Jermenki i dibek (tucanje kafe) znalo se ostajati do zore.

Video: Brana na Bentbaši - Nevjestina

Sa naseljima Toplik na lijevoj i Brodac na desnoj obali Miljacke, preko Bentbaše se ulazilo u grad. Danas je ovdje smješten gradski bazen, koji nije u funkciji i čuvena brana, koju se povremeno podiže i spušta kako bi se pročistilo korito rijeke Miljacke i poboljšao kvalitet vode u rijeci.

Video: Brana na Bentbaši - Toplik

Još jedna namjena brane a Bentbaši je uspostavljanje prihvatljivog protoka vode, odnosno biološkog minimuma, koji je ugrožen u vrijeme suša, kao i regulacija protoka vode, odnosno spriječavanje velikog protoka vode i izlijevanja Miljacke u kišnim i sniježnim periodima.

Babića Bašča (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)
Babića Bašča (Sarajevo, 7. juli 2015, foto: Nermin Cengic)

Na brežuljku s druge strane rijeke, na malom brdašcu se nalazila kafana Babića bašča i jedno od prvih dječijih igrališta u Sarajevu.

Baščaršijske noći 2015

XX Baščaršijske noći (juli 2015)

U srijedu, 1. jula 2015. godine, koncertom POZDRAV IZ AUSTRIJE u sarajevskoj Vijećnici, svečano je počeo tradicionalni cjelomjesečni ljetni festival Baščaršijske noći 2015.

XX Baščaršijske noći (juli 2015)
XX Baščaršijske noći (juli 2015)

Baščaršijske noći je ljetni festival kulture i jedna od najvećih kulturnih manifestacija u Sarajevu i Bosni i Hercegovini. Održava se svake godine tokom mjeseca jula, a najveći dio programa je lociran u starom dijelu grada, tj. na Baščaršiji prepunoj kulturno-historijskih spomenika. Uz domaće ansamble i umjetnike, na Baščaršijskim noćima učestvuju i artisti iz cijelog svijeta, čime glavni grad Bosne i Hercegovine svakog jula postaje istinski centar kulture, kada cijelo Sarajevo odiše posebnom atmosferom. Saznajte više o Baščaršijskim noćima »

Program festivala Baščaršijske noći 2015

Srijeda, 01. juli 2015.

Likovna izložba grupe sarajevskih umjetnika
Termin: 19:00h
Lokacija: Gradska galerija Collegium Artisticum
Trajanje: do 15. jula 2015.

Svečano otvorenje Festivala – Koncert “Pozdrav iz Austrije”
Termin: 21:30h
Lokacija: Vijećnica

Petak, 03. juli 2015.

Dječija predstava: Priča o bosanskom suncu, Autorica: Hasija Borić
Termin: 19:00h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Izložba fotografija “Catalogue of Silence”,
Sarajevski muzeji i biblioteke 20 godina nakon rata (Tanja Softić)
Termin: 21:30h
Lokacija: Muzej književnosti i pozorišne umjetnosti

Subota, 04. juli 2015.

17. Međunarodni festival folklora “Sarajevo 2015”
Termin: 18:00h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Nedjelja, 05. juli 2015.

Koncert: Kolektif Istambul (Turska)
Termin: 21:30h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Ponedjeljak, 06. juli 2015.

Veče sa Vladom Kreslinom, Hasijom Borić, Miletom Stojićem i članovima Male pozorišne akademije
Termin: 21:30h
Lokacija: Galerija Mak

Utorak, 07. juli 2015.

Koncert: Sarajevo Big Band
Termin: 21:30h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Srijeda, 08. juli 2015.

Klavirski recital: Nihad Krečo
Termin: 20:00h
Lokacija: Dom Oružanih snaga

Četvrtak, 09. juli 2015.

Izložba kaligrafskih radova: Mirsad Mirza Smajović
Termin: 19:00h
Lokacija: Morića Han

Koncert: Ilhan Ershins Istambul Sessions (Turska)
Termin: 21:30h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Petak, 10. juli 2015.

Lutkarska predstava: Ljepotica i zvijer, Pozorište lutaka Mostar
Termin: 18:00h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Književno veče: Faruk Šehić i Goran Samardžić
Termin: 21:30h
Lokacija: Muzej književnosti i pozorišne umjetnosti

Utorak, 14. juli 2015.

Noć sefardske kuhinje
Termin: 21:30h
Lokacija: Muzej Jevreja

Srijeda, 15. juli 2015.

Komedija “Buba u uhu”, režija: Admir Glamočak
Termin: 21:30h
Lokacija: Narodno pozorište Sarajevo

Subota, 18. juli 2015.

Stand up komedija “Đurologija”, Branko Đurić,
Termini: 19:00h / 21:30h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Nedjelja, 19. juli 2015.

Udruženje “Saray sevdah”: “U amanet mladima”
Termin: 21:00h
Lokacija: Bosanski kulturni centar (BKC)

Utorak, 21. juli 2015.

Veče muzeja Sarajeva: “Da se ne zaboravi”: „Vjenčanje u Sarajevu“
Termin: 21:00h
Lokacija: Svrzina Kuća

Srijeda, 22. juli 2015.

Veče sa Josipom Pejakovićem
Termin: 21:00h
Lokacija: Kamerni Teatar 55

Četvrtak, 23. juli 2015.

Koncert: “Fiesta” Adnan Ahmedić – gitara, Nataša Ristić – klavir
Termin: 21:00h
Lokacija: Bošnjački institut – Fondacija Adila Zulfikarpašića

Petak, 24. juli 2015.

Koncert: Henschel kvartet (Njemačka)
Termin: 21:00h
Lokacija: Bošnjački institut – Fondacija Adila Zulfikarpašića

Nedjelja, 26. juli 2015.

(Ne)stand-up komedija, Haris Burina
Termin: 21:00h
Lokacija: Kamerni Teatar 55

Utorak, 28. juli 2015.

Koncert: Ricciotti Ensemble (Nizozemska)
Termin: 19:00h
Lokacija: Trg djece Sarajeva (BBI)

17. Međunarodni festival folklora “Sarajevo 2015”
Nastup folklornih ansambala iz Sarajeva i KUD “Sv. Juraj” Draganić (Hrvatska)
Termin: 21:00h
Lokacija: Trg djece Sarajeva (BBI)

Srijeda, 29. juli 2015.

Koncert: Grupa Konvoj, Grupa Erogene Zone
Termin: 21:00h
Lokacija: Trg djece Sarajeva (BBI)

Četvrtak, 30. juli 2015.

Koncert: Zabranjeno pušenje
Termin: 21:00h
Lokacija: Trg djece Sarajeva (BBI)

Petak, 31. juli 2015.

Koncert: Grupa Regina
Termin: 21:00h
Lokacija: Trg djece Sarajeva (BBI)

Mina Ćorić: Junski pozdrav iz Sarajeva

Pogled na Bijelu tabiju s Vijećnice (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Vremenska prognoza krajem juna 2015. godine u najljepšem glavnom gradu na svijetu poprilično je šarena, pa se nije svaki dan šetati i tražiti oku lijeka. Ali našoj Ambasadorici ni oblačno s gotovo sigurnom kišom ne predstavlja problem kako bi nam ponudila najljepše prizore grada na Miljacki.

Pogled na Bijelu tabiju s Vijećnice (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Pogled na Bijelu tabiju s Vijećnice (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Smještena na jugoistočnim obroncima Sarajeva, skrivajući u kamenom plaštu historiju grada od davnina, Bijela tabija zasigurno predstavlja jedan od najimpozantnijih i najvrednijih objekata graditeljeskog naslijeđa. Dominantan položaj Bijele tabije u odnosu na prirodni amfiteatar historijskog gradskog jezgra, kao i pogled koji se pruža duž rijeke Miljacke sve do savremenih stambenih naselja na zapadu Sarajeva, čine specifičnu, gotovo sasvim prirodnu, scenografiju prirode i ljudskog stvaralaštva. I sam pogled na nju, a može ju se vidjeti iz gotovo svih uglova Sarajeva, predstavlja prizor za sjećanje.

Đulaginom (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Đulaginom (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Đulagina ulica spaja glavnu saobraćajnicu (Ulica Mula Mustafe Bašeskije) sa glavnom pješačkom zonom (Sarači) u Starom Gradu. Ovo je istinska ulica prepuna historije, koju omeđuju zidovi sarajevske Medrese s jedne i niz kafanica i restorančića s druge strane. Samo prošetati Đulaginom je poseban doživljaj, a tek zastati ili sjesti na neki ćepenak ili šamrlicu i osjetiti njenu dušu koja romori hiljade priča.

Ulaz u Šenoinu (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Ulaz u Šenoinu (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Šenoina ulica je nekad imala plesni studio, u kojem su Sarajlije učile svoje prve plesne korake. Vremenom je napunjena automobilima pa postade tek krak koji spaja ulice Maršala Tita i Branilaca Sarajeva, i koriste je uglavnom oni kojima se žuri na sud.

Careva ćuprija pod krošnjom (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Careva ćuprija pod krošnjom (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Careva ćuprija se prvobitno nalazila desetak metara niže, tačno ispred ulaza u džamiju. Ćupriju je sagradio Isa-beg Isaković još u 15. vijeku. Neumoljiva Miljacka se nikako nije mogla pomiriti sa ovom ćuprijom pa ju je stalno rušila, a konačno je pala 1619. godine u velikoj poplavi. Hadži Husein-aga Haračić je sagradio kameni most sa tri stuba i četiri luka na istom mjestu, ali je Miljacka i dalje bila neumoljiva, pa je zbog oštećenja Hadži Mustafa Bešlija 1792. godine ćupriju dao rekonstruisati. Dolaskom Austro-Ugarske most je srušen zbog jako lošeg stanja u kojem se nalazio, a umjesto njega je izgrađen novi.

Krov bezistanski (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Krov bezistanski (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Brusa bezistan je jedan od najznačajnijih objekata islamske arhitekture u Sarajevu. Izgrađen je polovinom 16. vijeka kao zadužbina velikog vezira Rustem-paše. Ime je dobio po svili iz grada Bruse, koja se ovdje prodavala. Jedinstven unutrašnji prostor pravougaone forme prekriva šest kupola, a sa vanjskih strana prigrađeni su zasvođeni dućani, pa u cjelini objekat podsjeća na carigradski Sandal-bezistan.

Careva džamija (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Careva džamija (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Careva džamija je prva džamija izgrađena u Sarajevu i jedna od prvih džamija izgrađenih u Bosni i Hercegovini, izgrađena 1462. godine. Izgradnju džamije je finansirao osnivač grada Sarajeva Isa-beg Isaković, ali prvobitni objekt je izgorio 1480. godine kada je despot Vuk Grgurević provalio sa vojskom iz Jajca i popalio Sarajevo. Na istom mjestu je ponovo izgrađen objekt i u današnjem obliku postoji od 1566. godine.

Pogled na Nevjestinu i ostatke kasarne Jajce (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Pogled na Nevjestinu i ostatke kasarne Jajce (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Pod sarajevskim bedemom nalazi se Jajce kasarna, objekat nekad zavidne ljepote koji već godinama zbog nemara propada i polako nestaje. Sagrađen je 1914. godine za potrebe austougarske vojske i prvobitno je nazvan po princu Eugenu Savojskom, a svoje današnje ime dobija 1915. godine kada je u nju preseljena jedna austrougarska vojna bolnica iz Jajca.

Obala s Careve ćuprije (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Obala s Careve ćuprije (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Obala Kulina bana se proteže desnom stranom Miljacke od Skenderije do Vijećnice. Nastala je krajem 19. vijeka kada je rađena regulacija Miljacke, a njen prvobitni naziv je bio Appelov kej po austro-ugarskom poglavaru Zemaljske vlade u BiH baronu Johanu Appelu. Nakon Prvog svjetskog rata, 1919. godine mijenja naziv u Obala vojvode Stepe Stepanovića. Od 1941. do 1945. ulica mijenja ime u Obala Adolfa Hitlera, da bi joj ime Obala Vojvode Stepe bilo vraćeno po okončanju Drugog svjetskog rata. Od 1993. godine dobija ime Obala Kulina bana po prvom bosanskom vladaru (vladao od 1180. do 1204.), koji je svojom Poveljom iz 1189. godine dozvolio Dubrovčanima slobodno trgovanje po Bosni.

Vijećnica (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Vijećnica (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Kao rezultat velike upravne reforme u Turskoj, provedene po uzoru na Evropu, Sarajevo je 1866. godine dobilo svoje opštinsko poglavarstvo – Belediju i Vijeće gradske uprave. Uspostavljanjem austrougarske uprave u Bosni i Hercegovini, te planskim rastom “zemaljskog glavnog grada”, javlja se i potreba za savremenom gradskom kućom. Na tu potrebu ukazuje tadašnji gradonačelinik Sarajeva, Mustajbeg Fadilpašić. Izgrađeno je zgrada u stilskom spoju historijskog elekticizma, predominantno u pseudo-maurskom izražaju, za koji su stilski izvori nađeni u islamskoj umjetnosti Španije i sjeverne Afrike. Vijećnica je prvobitno bila zgrada gradske uprave i gradske administracije Sarajeva. Po okončanju Drugog svjetskog rata, pa do 1949. godine Vijećnica je služila gradskoj upravi, kao zgrada Okružnog suda Sarajeva i sjedište Sabora Bosne i Hercegovine, da bi potom postala Gradska biblioteka. Barbarskim agresorskim činom zapaljena je i potpuno uništena u noći između 25. i 26. augusta 1992. godine.

Ulaz na Trg Fra Grge Martića (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Ulaz na Trg Fra Grge Martića (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Trg Fra Grge Martića omeđuju ulice Štrosmajerova, Ferhadija i Mula Mustafe Bašeskije. Osnovu izgleda reprezentativnog trga daje prvoizgrađeni objekat Gradske katedrale iz 1884. godine, izveden po projektu tada mladog arhitekte Josipa Vancaša. U godinama koje slijede, kontinuirano traje gradnja novih gradskih palača u svim istorijskim stilovima. Od monumentalnog i reprezentativnog neorenesansa, kojeg najradije primjenjuje arhitekta Karl Paržik sa Zgradom Penzionog fonda na uglu Trga fra Grge Martića i današnje Ulice Ferhadija, pa dalje, istom stranom u Štrosmajerovoj ulici sve do objekta Mitropolije, kojeg opet Rudolf Tonnies projektuje u neovizantijskom stilu, da bi na drugoj strani ulice i trga Josip Vancaš kroz svoju neiscrpnu inspiraciju uspio realizirati neke od najljepših primjera neobaroka.

Odmor na krovu (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Odmor na krovu (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Baščaršija se ne može zamisliti bez Sebilja i golubova, koji predstavljaju posebnu turističku atrakciju starog dijela grada. Akteri ove fotografije su se po svoj prilici odlučili odmoriti od silnog fotografisanja, ali nisu uspjeli izbjeći uvijek budni objektiv Ambasadorice Sarajeva.

Pogled na Begovu džamiju iz Kundurdžiluka (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Pogled na Begovu džamiju iz Kundurdžiluka (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Ulica koja danas nosi naziv Kundurdžiluk nastaje krajem 16. vijeka, kada se na tom prostoru nalaze dvije zasebne čaršije: Tarakčijska (češljarska), u zapadnoj polovini današnjeg Kundurdžiluka i Nalčadžijska (potkovičarska) u njegovom istočnom dijelu. Oko 1865. godine radnje u ovim čaršijama počinju otvarati majstori kundurdžije (cipelari), koji izrađuju kožnu obuću evropskog kroja, prvenstveno namijenjenu osmanskoj vojsci. Stare djelatnosti su potisnute, a ulica dobija novi sadržaj po kojem od tada nosi i ime. Danas se u Kundurdžiluku nalaze brojne poznate sarajevske kafane i restorani.

Latinska ćuprija (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Latinska ćuprija (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Latinska ćuprija je izgrađena krajem 18. vijeka kao zadužbina sarajevskog trgovca hadži Abdulaha Brige. Ime Latinska, odnosno Franačka ćuprija, dobila je po katoličkoj četvrti i dubrovačkoj koloniji Latinluk ili Frenkluk, koja se nalazila u neposrednoj blizini.

Ćurčilukom malim (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)
Ćurčilukom malim (Sarajevo, 25. 06. 2015, foto: Mina Coric)

Ćurčiluk mali se nalazi južno od ulice Ćurčiluk veliki. Na zapadnoj strani ulica graniči sa Gazi Husrev-begovom ulicom, a na istočnoj strani sa ulicom Bazardžani. Nastala je u 16. stoljeću kao dio stare sarajevske čaršije, a naziv je dobila po ćurčijama (krznari) koji su u njoj imali radionice i dućane u kojima su se izrađivali i prodavali odjevni predmeti od krzna.

Laku ti noć Sarajevo

Ispred kultne slastičarne Oloman, 1974. godine.

Lijepe su i značajne knjige, “Sarajevo moj grad”, prva, druga, treća i četvrta. Kažu, bit će ih još. Ne znam kako drugi, ali ja ih unaprijed doživljavam kao važan dokumenat o našim definitivnim i trajnim porazima. I porazima nekadašnjeg Grada.

Ispred kultne slastičarne Oloman, 1974. godine.
Ispred kultne slastičarne Oloman, 1974. godine.

Nikad nisam prisustvovao tako dostojanstvenoj sahrani nekoga koga se nije spuštalo u grob, kako sahranama spada, kao minulog ponedjeljka uveče u prostorijama Bosanskog kulturnog centra u Sarajevu. Koji je nekada bio jevrejski Templ. Za staru sarajevsku raju i danas je to “Templ”. Sve dirljivo što se čulo to veče, bilo je jedno veliko “Laku ti noć Sarajevo”. Niko to nije kazao, ali je to tužno ostalo da visi u zraku nakon svega što smo čuli, pomislili i osjetili sjećajući se i bolujući nad tim sjećanjima, mi što smo tamo bili. Povod je bila promocija knjige “Sarajevo moj grad” koja je sastavljena da se ne zaboravi, da nikad ne umre sjećanje na ljude koji su bili “ono Sarajevo”. Priče o njima u ovoj, četvrtoj po redu knjizi o Sarajevu – izdavač Goran Mikulić kaže da će ih biti još, kako gradu spada – za mnoge od nas istine su o nekom drugom Sarajevu danas, a ne o Gradu jučer. I zapravo to nam je otvorilo oči koje smo možda i nesvjesno zatvarali pred tužnom realnošću: užasan je civilizacijski, duhovni, jednostavno svekoliki ljudski sunovrat u kojem danas živimo, na razvalinama nečega što je bilo golemo u svojoj nepretencioznosti, neponovljivo u svojoj čestitoj jednostavnosti, maleno spram velikog svijeta, a njemu pripadalo. Često i nepobjedivo.

U drugoj knjizi o “mom gradu”, ranije, izdavač Rabic sabrao je tekstove o nekim velikanima iz onih vremena, kojih više nema, a imena im zvone i izvan ovog prostora: Emerik Blum, Vojo Dimitrijević, Izet Sarajlić, Davorin Popović, Braco Kosovac, Mirza Delibašić, Šiba Krvavac, Mario Mikulić, Mersad Berber, Milivoj Baćanović… Sjećali smo ih se u vrijeme te promocije kao što se nasljednici, još poprilično živi i ne baš potpuno poraženi, sjećaju činjenica koje se ne mogu uz nas i našu djecu pobrisati. Nije prošlo baš previše vremena od tada. U Templu se sada okupilo nešto više od stotinjak uglavnom istih ljudi koji se, vidjelo se, dobro poznaju između sebe kao “Sarajlije” ne primarno po rođenju, već po tome što su to postali i ostali duhom i mišlju. I ponašanjem. I sve je bilo kako to u ovakvim događanjima bude, očekujući ili ne. Alija Hafizović je pustio suzu prisjećajući se kako je Kemal Monteno tražio da mu napiše riječi za onu “Sarajevo ljubavi moja”, ili za onu “Napiši jednu ljubavnu…” Razumjeli smo Aliju. Dragana je otpjevala kao niko do sada onu Jadranke Stojaković, na riječi Žarka Šipke, “Sve smo mogli mi…” Affan bi kazao: Pa ti ne popij!

Sjećali su se Sarajeva i malih – velikih ljudi Josip Finci, izdanak porodice koja je stoljećima u Sarajevu, direktor Nacionalne Galerije Strajo Krsmanović, bivši gradonačelnik Alija Behmen, pisac Željko Ivanković… Govorilo se i o prvom gradonačelniku Mustaj-begu Fadilpašiću i za njegova vakta početku nicanja “Beča na Istoku”. Uz ostalo, 1882. godine i o gradnji čuda od hotela “Evrope” gdje su se služile pečene patke, sirevi, salate, kompoti i torte. Muslimani pili himbere, a za istim stolom prijatelji kršćani pivo i šampanjac. Pominjao se tada prvi tramvaj, još prije onog iz Beča, gostovanje prvog cirkusa iz daljine, ali i posjete njemačkog kazališta Heinricha Spire sa operom “Alessandra Stradella”. Nekadašnjem Sarajevu pripadali su i veliki stranci poput povjesničara Koste Hormanna koji je osnovao 1885. Zemaljski muzej i Muzejski odbor, potom 1887. i “Glasnik Zemaljskog muzeja”, sve što je preživjelo tri režima i tri rata, a nije evo novu, “demokratsku” Bosnu. U knjizi je i priča o Čehu Karlu Paržiku, tvorcu Vijećnice, zgrade Zemaljskog muzeja, crkava, banaka, važnih kuća i tržnica. U Sarajevu je i grob čudesnog malog, a velikog Nikole Mestyaneka, “Nikole teškog radnika”, naturaliziranog Sarajlije rođenog u Trenčinu, stolara koji je hodao sa cilindrom na glavi i letvom u ruci i bio “eho mišljenja, smijeha i podsmijeha naroda…” Ubili su ga fašisti u Sarajevu 1943.

Pronašli smo to veče opet i našeg Oskara Danona, Maestra s petokrakom, jednim iz zlatne generacije Prve gimnazije koja je u povijesti dužoj od 120 godina dala čak trojicu nobelovaca! U svjetskoj muzici postigao je sve, a nama – uz ostalo – ostavio i prvi jazz orkestar “Bobby”. Svi su se, bez obzira na afinitete, sjećali i Vlatka Konjevoda i Milana Ribara, legendi “Želje”, pa slavnih novinarskih “leptirica” sa svjetskih meridijana, Pavla Lukača koji je počinjao kao vaterpolista na Bembaši, i Miroslava Radojčića bez kojeg nema nikakve istorije onda moćne beogradske “Politike”. Sarajevske dame i momci sada već poprilično nahereni i poznih godina uzdahnuli su manje ili više potajno uz priču o ljubavi Vlade Dijaka i Selme kojoj tu ljubav nije imao hrabrosti da prizna već ju je preselio u stih “…putuj Selma i ne naginji se kroz prozor…” Na Vladina putovanja podsjećao nas je i Čola uz “vozove kroz Podlugove…” Vladu nisu voljeli mnogi komiteti ali je on pisao a mi čitali, osjećajući da on ne umije po crti.

Dokazi da smo bili živi, kako i Kemo napisa u ratu u odgovoru Arsenu “ako pitaš kako smo”, nadovezivali su se jedan za drugim u pričama o Fra Petru Anđeloviću, pomalo već legendarnom provincijalu Bosne Srebrene, duše i srca istinske Bosne koju danas sve više sanjamo, a sve je manje u zbilji ima. Oprostili smo to veče koješta i Dušku Trifunoviću sjećajući se pjesama “Dugmeta” kojeg bi teško bilo bez Duška. Kako je on sam sa sobom na kraju podvukao crtu neka kaže njegov Epitaf: Sve sam učinio da budem gospodin, a sunce mu ljubim pogledaj ovo!

Ko smo i kakvi smo bili u tom Sarajevu, kazuju nam i storije o Bati Čengiću čijih je više filmova bilo svojevremeno “zabunkerisano” pa nagrađivano, ili obrnuto – vječitom buntovniku koji nam je uoči samog rata kazao “Gluvim barutom” šta nam se sprema, a nismo ni njemu kao ni mnogim drugima povjerovali. Zvali smo tada prijatelje odsvakle da dođu nama jer je “Sarajevo najsigurnije, ziher…” Priča Grada je i ona o Mikiju Đuraševiću, najvećoj legendi “Oslobođenja”, fotografu koji je slikao Tita, Churchilla, Britansku kraljicu i Andrića dok je primao Nobela…Titov zvanični portret, odabran među mnogima predloženim, Mikijev je. Sjećam se, vazda je na dočecima velikana po aerodromima znao da pita prije nego što škljocne: “Je li Zlaja, ko su ovdje šerifi a ko su lazari…” Tako je znao ko mu je važan.

Ipak, sjećanja na ono Sarajevo, očekivana i logična, minulog ponedjeljka na promociji odjednom su postala nekako drugačija i mnogo bolnija nego ranije. I letimični pogled na salu Templa, na prepoznatljiva lica i sijede kose, isti poznati a sve malobrojniji svjedoci epohe, postali su nešto drugo. Bili su mnogo više dokaz ne samo svega što je bivše, minulo pa zato i dirljivo, već brutalna potvrda da se sve izrodilo u nešto drugo, nešto nasilno protiv sjećanja, realnosti i smisla prohujalih života. Mi nismo gubitnici zato što se jedan drugačiji život odselio u nježne legende dajući nam pravo da mirno i zadovoljno plovimo prema ostatku života. Ljudi su poraženi jer je ono Sarajevo potpuno ubijeno, skrajnuto, duhovno, zbiljski, vrijednosno. Zgaženo je uz iživljavanja iznutra i izvana, pretvoreno u vic i osvetu malih.

Generacija naših očeva izašlih iz rata znala je da ima potomstvo koje će da radi, širi, pripitomljava, zalijeva osjećanjima, vrijednostima, sentimentima i nadama. Na tome je raslo i “Sarajevo ljubavi moja”. Nezbunjenost identitetom, okrenuti uspjehu, stihu i jaranstvu, raji i duhu. Eto to su sadistički pogazile proizvedene i dovedene hulje. Umjesto sjećanja na lijepo, osjećanje poraza i gubitka. Mi se navikavamo, ali uništava se do nepostojanja buduća generacija Sarajeva koje je mogla biti sretna.

Svega toga kao da smo postali svjesni ono veče tek zahvaljujući tekstu jednog od predstavljača knjige, sjajnog pisca Nenada Veličkovića koji grad iz naslova knjige nije ni pomenuo. Malo je kazati – s razlogom. Znali su mnogi njegov tekst i prije dvije godine, bio objavljen na radiju “Deutsche Welle”. I nisu ga mnogi prepoznali kao sada. Slušali ga, nakon svih nježnih lamentiranja, odjednom sleđeni u saznanju koje nam je podastro. A kazivao je, polako i znakovito, ovako:

“Preokreći se, sine. Slabom sam te opremom na pogrešan put uputio. Pravda, jednakost, sloboda – krupne riječi zveckaju kao praporci na ludinoj kapi. Preokreći se, postani jedan od njih. Pristupi im. Upiši se. Učlani se. Partije su ovdje jedina perspektivna preduzeća. Priđi im ponizno, poljubi ruku s pečatnjakom, sagni se da te pomiluju. Primi njihov jezik, palacaj u klupku.

Preokreći se, sine. Moli se na glas i smiči u tišini. Gazi slabe kao da plešeš tvist. Govori kao janje, čini kao vuk. Imaj tvrdo srce za meke duše. Kuni se u domovinu s dlanom na šlajpeku. Napuni usta demokratijom kao duhanom za žvakanje, stani pred narod kao pred pljuvaonicu. Nosi odijelo kao dres, kravatu kao zastavu, okiti rever značkom kao karanfilom. Otvori račun u njihovoj banci sperme.

Preokreći se, sine. Mudro šuti, neka vođa govori u tvoje ime. Misli njegovom glavom. Kad onijemiš, pjevaj himnu. Hvali post punim ustima. Bolje snob nego rob. Liži domaće. Budi jegulja u zakonu. Imaj mozak od plastelina. Puštaj nokte. Šilji laktove. Naoružaj se pljuvačkom. Kradi u samoodbrani.

Preokreći se, sine. Zaboravi Bokača, Daviča, Rablea, Zolu, Kiša, Kafku, Manna, ne pali knjige, popišaj se na njih. Udavi Antigonu u urinu. Zatomi Toma Sawyera, samo budale svjedoče protiv jačih. Prepusti Gepetta utrobi kita. Neka ishlapi Hlapić. Opali kvrgu Kvržici. Zadavi Pipi čarapom. Sahrani Matildu u kolicima. Ne cmizdri za Nemečekom. Iskaki se na Kekeca. U rošu s Gavrošem. Utuci Korčagina. Kukutni Sokrata. Pometi Prometeja. Budi Karagmazov. Drekula. KraljeviČmarko. Alibaraba. Fukarađoz.

Preokreni se, sine. Hvali gospoda, slijedi Darwinove zakone. U raj se ulazi kroz upravne odbore. Od izborne nema bolje platne liste. Za šta si dizao ruku kao čovjek, sada diži nogu kao pas. Miriši njihovim mirisom. Prilagodi korak njihovim stopama. Vjenčaj se po njihovim obredima. Budi modul njihove memorije. Napuni sačmaricu krvnim zrncima. Plači pametno. Laj na komandu.

Ili idi odavde, i ne okreći se, sine.”

Lijepe su i značajne knjige, “Sarajevo moj grad”, prva, druga, treća i četvrta. Kažu, bit će ih još. Ne znam kako drugi, ali ja ih unaprijed doživljavam kao važan dokumenat o našim definitivnim i trajnim porazima. I porazima nekadašnjeg Grada. Laku ti noć Sarajevo.

Sinovima ću pisati u inostranstvo. Jedan je otišao već poodavno, okrećući se, tad je još mislio da je imao zašto. Drugi se evo sprema da ide. I on će se okretati, znam ga, mada nema zašto, sem za sjećanjima na Grad koje sam mu nehotice naturao. To mu, eto, ostaje kao breme koje poštuje.

Zlatko Dizdarević, novilist

Sarajevo iz have, vazduha i zraka

Trg oslobođenja, Sarajevo

Gledajući ga iz have, zraka i vazduha, Sarajevo dobija sasvim novu dimenziju, otkriva svoje šarene krovove, nudi pogled na mjesta koja baš ne viđamo svakodnevno ili nikad. Ko ne vjeruje neka proputuje havom, zrakom i vazduhom od Baščaršije do Marindvora..

Baščaršija, Sarajevo
Baščaršija, Sarajevo
Vijećnica, Sarajevo
Vijećnica, Sarajevo
Brusa Bezistan i Tašli-han, Trg oslobođenja, Sarajevo
Brusa Bezistan i Tašli-han, Trg oslobođenja, Sarajevo
Katedrala, Sarajevo
Katedrala, Sarajevo
Saborna crkva, Sarajevo
Saborna crkva, Sarajevo
Trg oslobođenja, Sarajevo
Trg oslobođenja, Sarajevo
Veliki park, Sarajevo
Veliki park, Sarajevo
Narodno pozorište Sarajevo
Narodno pozorište Sarajevo
Most Festina lente i Akademija likovnih umjetnosti, Sarajevo
Most Festina lente i Akademija likovnih umjetnosti, Sarajevo
Most Suade Dilberović i Olge Sučić, Sarajevo
Most Suade Dilberović i Olge Sučić, Sarajevo
Marindvor, Sarajevo
Marindvor, Sarajevo
Ulica Franca Lehara, Sarajevo
Ulica Franca Lehara, Sarajevo
Zemaljski muzej BiH, Sarajevo
Zemaljski muzej BiH, Sarajevo

Foto-isječci panorama: sarajevo360.ba

Konkurs za Fotografiju godine BiH 2014

Fotografija godine BiH 2014

Petu godinu zaredom, portal fotografija.ba u okviru festivala ‘Fotografija godine BiH’ organizuje nagradni konkurs za najbolju fotografiju.

Fotografija godine BiH 2014
Fotografija godine BiH 2014

I ove godine biraju se pobjednici iz šest kategorija: Priroda, Ljudi, Grad, PRESS fotografija, Kreativna fotografija, Primijenjena fotografija.

Na konkursu mogu učestvovati svi zainteresovani koji vole fotografiju bez teritorijalnog ili bilo kojeg drugog ograničenja. Na konkursu ne smiju učestvovati članovi upravnih tijela Udruženja Urban iz Sarajeva kao i članovi žirija.

Od pristiglih fotografija iz svake kategorije stručni žiri koji čini osam fotografa će birati po deset najboljih fotografija (ukupno 60). Osim toga svaka kategorija će imati posebnog pobjednika.

Najbolji radovi će biti proglašeni 23. januara 2015. godine u Sarajevu na svečanoj ceremoniji dodjele nagrada u Vijećnici, nakon čega slijedi ostatak programa Festivala.

Ovogodišnji žiri čine: Andrew Testa (predsjednik žirija), Dženat Dreković, Kemal Hadžić, Nemanja Jovanović, Zoran Marinović, Mario Periša, Igor Rill i Stipe Surać.

Nagradni fond konkursa iznosi 10.000 KM, a Grand prix nagrada za ukupnog pobjednika je fotoaparat Canon EOS 5D MK III.

Sve informacije oko uslova učešća na Konkursu te prijavnicu možete pronaći na stranici fotografija.ba.

Prijave na konkurs traju do 31. decembra 2014. godine.

Nermin Čengić: Noćas će goriti Vijećnica

Vijećnica gori nakon granatiranja (Sarajevo, 1992)

U noći sa 25. na 26. august 1992. godine četnici su zapalili sarajevsku Vijećnicu. U požaru koji je uslijedio nakon granatiranja unutrašnjost je potpuno izgorila. U vatrenoj stihiji zauvijek je nestao Katalog Nacionalne i univerzitetske biblioteke Bosne i Hercegovine, većina knjižnog fonda i dokumenata koji svjedoče o istoriji Sarajeva i Bosne i Hercegovine.

Vijećnica gori nakon granatiranja (Sarajevo, 1992)
Vijećnica gori nakon granatiranja (Sarajevo, 1992)

‘Sklonite se ljudi pobogu. Pucaće opet, sigurno!’, upozoravao je sredovječni čovjek u vatrogasnoj uniformi, nekolicinu zaleđenih lica koja su virila s prozora u neposrednoj blizini najljepše biblioteke na svijetu. Vatrogasci su pokušavali obuzdati vatru koja je u noći sa 25. na 26. august 1992. godine kišom zapaljive municije počela gutati postojanje.

Vatra se nije predavala iako je protiv sebe imala najhrabrije koji su pod granatama i mecima pokušavali spasiti što se spasiti da. Hranila se raritetnim primjercima papirnatog znamenja koje se godinama skupljalo i čuvalo u jednoj od najljepših i arhitektonskih gotovo nemogućih građevina u gradu koji je samo nekoliko mjeseci ranije imao sve. A onda je, gotovo preko noći, počeo gubiti slovo po slovo, red po red, stranicu po stranicu, priču po priču. Život po život. Ubicama nije bilo dovoljno masakrirati ljude. Trebalo im je i ubijanje uspomena, uništenje znanja, spaljivanje bića.




Vijećnica je gorila danima, razbuktali oganj i crni dim maglili su pogled. Vatra koja je spaljivala stotine godina, augustovskih dana 1992. je ledila krv u žilama. ‘Baš ništa im nije sveto’, vrištala su nijema lica Sarajlija u nevjerici. Bilo je to svjesno rušenje, usmjereno ubijanje nade, sravnjavanje vrijednosti. Danas vidimo da je bilo i sasvim uspješno.

Iako se tokom narednih nekoliko godina činilo da se Sarajevo uspijeva ne predati i ne dozvoliti svemu što ga je ubijalo da predvlada, danas svjedočimo da je tada samo započeto rušenje koje danas na nekim novim neprimjerenim temeljima stvara ‘nove vrijednosti’ koje sa zdravim razumom nemaju veze. Tadašnja krajnost neshvaćenih kulminirala je i pretvorila se u drugu krajnost uvjerenih u ispravnost besmisla.




Osamnaest godina nakon spaljene svijesti, neobnovljena Vijećnica spomenik je bezvrijednoj sadašnjosti koju nikom neće biti drago pamtiti. Prije 18 godina su nas bezumno spaljivali, danas nas brutalno varaju i ponižavaju. U svom gradu smo građani petog reda gdje nas oni koji se ne tako davno s asfaltom upoznaše pokušavaju naučiti kako se asfaltom hoda. Već godinama se u noći 25. na 26. august tišinom sjećamo 1992. godine, noći kada je gorilo naše postojanje. Ne kukamo. Tišinom se ne kuka. Tišinom se trpi, dok neskloni prilagođavanju konačno ne prsnemo.

piše: Nermin Čengić, Sarajevo, 2010

Foto: Vijećnica je otvorena

U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)

Gotovo 22 godine od potpunog uništenja, Gradska vijećnica u Sarajaevu je gotovo obnovljena, a u petak, 9. maja 2014. godine i otvorena. Zavirite u unutrašnjost ‘nove’ Vijećnice..

U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)
U Vijećnici (Sarajevo, maj 2014)

Krenuo je prvi električni tramvaj u Sarajevu

Jedan od prvih električnih tramvaja prolazi pored nekadašnje Banske uprave, a današnje zgrade Predsjedništva BiH u Sarajevu

Prvog maja 1895. godine, zajedno sa električnom rasvjetom, Sarajevom je počeo kružiti i prvi električni tramvaj, koji je zamijenio dotadašnji tramvaj na konjsku vuču.

Jedan od prvih električnih tramvaja prolazi pored nekadašnje Banske uprave, a današnje zgrade Predsjedništva BiH u Sarajevu
Jedan od prvih električnih tramvaja prolazi pored nekadašnje Banske uprave, a današnje zgrade Predsjedništva BiH u Sarajevu

Prvi električni tramvaj imao je dvoje vrata, a mogao je primiti 24 putnika. Građani u početku nisu imali povjerenja u električni tramvaj pa je često kružio poluprazan. U početku je išao od stare Željezničke stanice (kod hotela ‘Bristol’) do Latinske ćuprije. Pruga je produžena do Vijećnice 1. decembra 1897. godine, a godinu dana kasnije u saobraćaj je puštena još jedna linija koja je išla današnjom ulicom Maršala Tita do Katedrale. Današnje ulice Obala Kulina bana i Maršala Tita su šinama povezane preko Baščaršije 1923. godine, kada je iza Tvornice duhana izgrađena nova remiza.

Vezano:
Krug Sarajevom u vagonu broj 15
Snaga moći Sarajevskog tramvaja

Foto: Srijeda u Vijećnici

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Sarajevska gradska Vijećnica se nalazi nedaleko od Baščaršije na Mustaj-pašinom mejdanu i predstavlja najljepši i najreprezentativniji objekat iz austrougarskog perioda građen u pseudo-maurskom stilu.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

U istom stilu rađena je većina objekata koje je u Sarajevu ostavila austrougarska vlast, a sinonim je za austrougarski period u Bosni i Hercegovini i zaštitni znak tog vremena.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Prvi projekat je uradio Karlo Paržik, a kako se ovaj nije svidio ministru Benjaminu Kalaju, izrada novog je povjerena Alexandru Witteku.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Kao uzor u izradi ovog projekta poslužila mu je džamija Kemala II zbog čega je dva puta odlazio u Kairo.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Arhitekt Alexandar Witek je navodno, upravo zbog ovog projekta (nedovoljnog osvjetljenja u glavnoj auli zgrade) umno obolio i izvršio samoubistvo, pa je završetak njegovog projekta 1894. godine povjeren Ćirilu M. Ivekoviću.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Uporedo sa izradom i razradom projekta tekla je i izgradnja objekta od 1892. do 1894. godine.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Objekat gradske vijećnice zvanično je predat na upotrebu 1896. godine.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Samo zdanje izgrađeno je u stilskom spoju historijskog elekticizma, predominantno u pseudo-maurskom izražaju, za koji su stilski izvori nađeni u islamskoj umjetnosti Španije i sjeverne Afrike.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Prvobitno je Vijećnica bila zgrada tadašnje gradske uprave i gradske administracije Sarajeva.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Nakon Drugog svjetskog rata, sve do 1949. godine Vijećnica je služila gradskoj upravi, kao zgrada Okružnog suda Sarajeva i sjedište Bosanskohercegovačkog sabora.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Od 1949. godine Vijećnica postaje Gradska biblioteka, odnosno Nacionalna i univerzitetska biblioteka BiH, i to ostaje sve do potpunog spaljivanja tokom četničke opsade Sarajeva, u noći 25. na 26. august 1992. godine.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

U požaru je nestao Katalog Nacionalne i univerzitetske biblioteke Bosne i Hercegovine, oko 80 posto knjižnog fonda i dokumenata koji svjedoče o historiji Bosne i Hercegovine.

Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)
Unutrašnjost Vijećnice (Sarajevo, 2. april 2014)

Radovi na potpunoj rekonstrukciji Vijećnice koja je započeta 1996. godine, privode se kraju.

Učestvujte u objavljivanju prve monografije o Vijećnici

Vijećnica, 2014

Sarajevska gradska vijećnica, u globalnim razmjerima, najpoznatije je sarajevsko zdanje. Ona je ne samo nezaobilazan detalj većine panoramskih prikaza grada nego i svojevrstan simbol njegovih mijena.

Vijećnica, 1894
Vijećnica, 1894

Kao gradska kuća, a još više kao višedecenijsko sjedište Nacionalne i univerzitetske biblioteke Bosne i Hercegovine, Vijećnica je duže od jednog stoljeća bila u žiži svih bitnih političkih i kulturnih zbivanja u Sarajevu i Bosni i Hercegovini. Ona je svjedok smjene nekoliko državnih sistema, Sarajevskog atentata, strašnih iskušenja dvaju svjetskih ratova, jedinstvenog uspona grada u vrijeme XIV. Zimskih olimpijskih igara 1984. godine i, konačno, kao Nacionalna biblioteka bila je izložena barbarskom napadu, paljenju i razaranju. Postala je tako suvremenom metaforom urbicida, kulturocida…

Vijećnica, 1992
Vijećnica, 1992

Imajući ovo na umu, a posebice činjenicu da o Vijećnici za sve vrijeme njenog burnog postojanja nije napisana knjiga, arhitektonski studio URBING, u suradnji s upravom Grada Sarajeva i drugim institucijama, odlučio se na smion poduhvat pripremanja prve monografije Sarajevske vijećnice. Knjiga će biti objavljena početkom 2014. godine, uz stotu godišnjicu Sarajevskog atentata i 120-godišnjicu postojanja Vijećnice.

Vijećnica, 2014
Vijećnica, 2014

Prema zamisli trojice koautora – Valerijan Žujo, Ferhad Mulabegović i Smajo Mulaomerović – knjiga će cjelovito predstaviti Vijećnicu, kao građevinu i dom važnih institucija. Uz pregled povijesnog konteksta, prikaz gradnje, djelovanja, destrukcije i obnove, knjiga će obuhvatiti i prikaz ove palate, kroz precizan faktografski snimak, glosar i kronologiju. Bit će objavljena dva izdanja monografije, na bosanskom (BHS) i engleskom jeziku. Konačno, monografija Sarajevska vijećnica, uz raskošne ilustracije, od kojih će mnoge biti prvi put objavljene, kao integralni dio imat će i DVD s dokumentarnim filmom Sarajevska vijećnica.

Poziv na akciju

Prva radna verzija ove knjige je završena, to uključuje pisanje originalne priče i produkcije fotografija. Potrebno je dodatnih 15.000 američkih dolara da bi se završio finalni dizajn, editiranje, prevod na engleski jezik i pokrili troškove štampanja prve edicije na engleskom i bosanskom jeziku. Pomoć da ova knjiga vidi svjetlo dana možete ponuditi posjetom ovom linku.

Sarajevo City Hall: Building, Destruction and Revival

Foto: Nazire se ljepota unutrašnjosti Vijećnice

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Obnova Vijećnice predstavlja jedan od najvećih i najzahtjevnijih projekata obnove znamenite kulturne baštine u Bosni i Hercegovini nakon rata. Pripreme za početak radova trajale su dugo, potrebno je bilo pronaći što je moguće više fotografija i dokumenata koji svjedoče o izvornom izgledu svakog pedlja zgrade. Očekuje da će kompletna obnova Vijećnice biti završena u predviđenom roku – do aprila 2014.

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Unutrašnji radovi na obnovi dragulja arhitekture i kulturno-historijskog naslijeđa Bosne i Hercegovinem, sarajevske gradske Vijećnice u završnoj su fazi. Već se sasvim jasno može vidjeti ljepota kojom nas se Vijećnica sprema oplemeniti kad konačno ponovo bude otvorena naredne godine, Raskoš i jedinstvenost su osnovne karakteristike jedne od najljepših zgrada koje su ikada izgrađene u Sarajevu.

Radovi teku

U završnoj fazi je postavljanje parketa u cijelom objektu, što je već učinjeno na više od 3.000 metara kvadratnih. Zatim, priprema se obnavljanje ležaja za centralno stepenište, dok su ostala dva stepeništa od kamena završena: ‘Pronalaskom bijelog kamena u kamenolomu u Makedoniji koji je najbliži originalu prevazišli smo problem kamena za centralno stepenište.’, kaže Muhamed Hamidović glavni arhitekt projekta obnove Vijećnice.

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Već se skidaju skele s centralnog hola, a radi se na montaži ostalih elemenata – ploča i vitraža iznad glavnog vijenca, odnosno ispod kupole u centralnom holu. Na stolariji je ostalo još nekoliko završnih radova, koji se realiziraju jer na njih ne utiču vremenski uslovi.

Svaka dekoracija se oslikava ručno

Već 98 posto oslikavanja zidova i stropova završeno. Naime, oslikavanje zidova i kupola centralne aule je završeno, osim prizemlja gdje su završeni zidovi dopola, a ostatak će biti završen na proljeće. Okončano je i oslikavanje ulaznog trijema te vestibula (predulaz).

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Trenutno se završava oslikavanje svečane sale. Za oslikavanje se koriste profesionalne boje za restauraciju, jer je ta grupa boja otpornija na atmosferilije i vrijeme, te duže traju. ‘Radi se o velikom broju kupola koje su trebale biti oslikane – u prizemlju ih je 24, te isti broj na spratu. Na ulaznom dijelu je pet velikih kupola i vestibul – devet malih kupola, kao i sedam ispred ulaza u Vijećnicu.’, pojašnjava magistrica građevine Maja Jerkić, koja vodi radove oslikavanja Vijećnice.

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Izabrane boje za oslikavanje u skladu su s autentičnim izgledom Vijećnice – tamnoplava i svijetloplava, terakot, crvena oksidna, zlatnožuta, tamnosmeđa i svijetlosmeđa, te svijetlosiva podloga. Arhitekti su projekt slikarija uradili na osnovu crteža i druge dokumentacije o Vijećnici pronađene u Kaptolskom arhivu u Zagrebu, kao i na temelju rijetkih neoštećenih dijelova zidova u Vijećnici.

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)

Crteže obrađuju i od njih prave posebne šablone koji su matrica za oslikavanje, jer se i prije tako oslikavala Vijećnica. Potrebno je oko pet dana da se završi svaki šablon, jer je svaka kupola različita – površinom, pandantima (četiri trokutasta dijela na koja se oslanja kupola), malterom i vrstom uzorka dekoracija: ‘Šablon se koristi samo kao matrica, ali se svaka dekoracija oslikava ručno. Vijećnicu su u vrijeme kada je građena slikali dvije godine, a mi imamo rok do aprila 2014. godine., ističe Jerkić.

Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)
Vijećnica (Sarajevo, 3. decembar 2013)